Pani Groszek to ja :-)

Zerknęłam właśnie na wirtualny licznik zobaczyłam, że do 29 lipca zostalo 121 dni. Od ubiegłego tygodnia znów posunęliśmy się ciut do przodu. Przede wszystkim udało nam się zaliczyć ostatnie z 10 nauk! Hip hip hurrrraaa! Na ostatnich wykładał nasz ksiądz, ale nie ten stary, tylko ksiądz Andrzej.
Nawet sensownie mówił w porównaniu do niektórych.

Od siostry urzędującej w zakrystii dowiedzieliśmy się, kiedy odbywają się spotkania w poradni rodzinnej. Poszliśmy na pierwszy wykład w poniedziałek na 19, ale tylko zorientować się, gdzie to jest i w jakich godzinach, bo musiałam wracać do domu- byłam z kimś umówiona. Nauki z Panią Poradnią odbywają się na plebanii w takich piwnicznych lochach, gdy weszliśmy objaśniała właśnie  kilku parom jakiś wykre, mniemam, że cyklu miesiączkowego. Zapytałam o terminy spotkań i wyszliśmy. Tych spotkań mamy mieć 3, w tym chyba jakieś indywidualne. Pani Poradnia wydała mi się znajoma... ale było za ciemno, by się lepiej przyjrzeć.

W sobotę schodziłam miasto w poszukiwania biustonosza pod suknię i...klapa. Mają coś mieć nowego z Feliny pod koniec tygodnia w jednym ze sklepów, więc się przejdę, ale jak nic nie znajdę to kopsnę się do Koszalina. Generalnie nie wydziwiam przy stanikach, ale ten musi byc wyjątkowo dobrany, zbierający i dobrze trzymający. Albo nie ma mojego rozmiaru, albo zbiera piersi...pod pachy, albo spłaszcza, albo zabudowany tak, że nie mam co marzyć o dużym dekolcie. Z początkiem maja ma być pierwsza miara i do tego czasu muszę się w coś zaopatrzyć, na razie nie panikuję.

Wczoraj zażyła mnie moja "teściowa", powiedziała, że ja jestem jej "córcia" i, że mogę do niej mówić "mamo". Powiedziałam, że to miłe, ale poczekam, aż nabedę tego "prawa". Ok... do teściowej nie mam nic przeciwko, bo jest bardzo miła i serdeczna, ale do teścia mi się nie uśmiecha. Nie mam z nim wiele wspólnego, mało kiedy zamienimy więcej, niż zdawkowe grzeczności. Nie mamy o czym rozmawiać, więc tym bardziej nie czuję się w najmniejszym stopniu jego "córcią". Ale będą "jaja" gdy Paweł zacznie "tatować i mamować" do moich rodziców. Jakoś sobie tego NIE WYOBRAŻAM, choć relacje mają poprawne i zgodne.

No i bardzo smutna wiadomość na koniec. Odchodzi mój chomiczek, zwany Chomkiem, Komandosem i Burbulkiem. Jest u nas rok i 7 miesięcy, a ma około 2 lat. Jak chorował w styczniu na zapalenie oka, wet powiedział, że jak na dżungara i tak nieźle się trzyma i pożyje jeszcze kilka miesięcy, bo już jest staruszkiem. Od mniej więcej tygodnia Chomek zrobił się słabiutki, malutko je, schudł... nie męczę już go weterynarzem, co mu pomoże- kroplówki mu raczej nie założy w tą malutką łapkę. Po prostu widać, że jest bardzo stary.

Wczoraj, gdy wróciłam z zajęć wyjęłam go z klateczki, próbowałam nakarmić jabłkiem, a on nie miał siły jeść i wyglądał tak smętnie, że popłakałam się, jak bóbr. Był wychłodzony, więc chuchałam na niego w rękach. Wolałabym, aby już dokonał żywota, nie mogę patrzeć, jak się męczy. :(  Dziwne, jak bardzo przywiązałam się do tego maleństwa. Może to zabrzmi szokująco, ale nie czułam takiego smutku, kiedy dziadek chorował na raka, ani nie płakałam tak po nim. Wtedy byłam taka twarda. Czułam żal, ale inny, niż teraz. Nie moge więcej o tym pisać, bo znów się rozkleję.